باری به هر جهت

با توجه به اینکه خودم هم کمکم داره از این وضع (کدوم وضع؟) حالم به هم می خوره (جدی نگیرین، فقط مقدمه چینیه) تصمیم گرفتم یه کامنتی در مورد این پست اخیر خدمتتون عرض کنم (کامنت به معنای واقعی کلمه و نه اون کامنتهایی که مد شده ملت واسه بنده می ذارن)
قضیه بر می گرده به درد و دلهای بنده با یکی از اعضای محترم خانواده که خیلی خدمتش ارادت دارم. ایشون از نظر علمی، فرهنگی، هنری، اخلاقی، فکری و سنی (فقط آخریش حقیقت داره، بقیه اش خالی بندی بود) بسیار به بنده نزدیک هستند.
نقل قول نمی کنم و داستان هم نمی بافم. فرض می کنم که می خوام با شما هم درد و دل (یا درد دل؟) کنم.
اصولا طی دو سال اخیر خیلی پیش اومده که یه کاری داشته باشم ولی انجامش ندم. بدون هیچ دلیلی. یه عده می گن برنامه ریزی نداری، یه عده هم می گن خیلی دودری، یه عده هم می گن کار زیاد برای خودت جور کردی و سر خودتو شلوغ کردی.
با دسته ی اول مخالفم چون اولا برنامه ریزی رو هم امتحان کردم و جواب نداد. ثانیا قبلا که کارهام به موقع انجام می شد هم برنامه ریزی نداشتم. پس مشکل این نیست.
با دسته ی دوم موافقم. ولی که چی؟ این که نشد دلیل باید یه دلیل پایه ای تر پیدا کرد.
با دسته ی سوم هم مخالفم چون خودم می دونم که وقت کافی برای انجام تمام کارهام دارم.
با این تفاصیل به نظر میآد که مشکل همون انگیزه ی خودمون باشه. و این واقعا درسته. چون شده دفعاتی که یه انگیزه ی خوب باعث شده یه کاری رو بترکونم. حالا مثالش بماند.
اما واقعا جا داره که همگی یه ذره واسه خودمون بشینیم فکر کنیم ببینیم آخر این راهی که داریم می ریم چی می شه. بشینیم ببینیم همین راهی که تا الآن اومدیم همون چیزی هست که می خواستیم. یا اینکه راه رو عوضی اومدیم؟ یا اصلا خودمون راه نیومدیم و یکی دیگه ما رو انداخته تو این مسیر؟
یه ذره فکر کنیم و ببینیم تا کی می خوایم با زندگی جلو بریم، بدون اینکه خودمون تأثیری تو زندگی خودمون داشته باشیم؟! نمی گم همیشه اینجوره بوده. ما تو زندگیمون تصمیمای مهمی گرفتیم. ولی همیشه بین یه سری راهی که تا تهش معلومه یکی رو انتخاب کردیم. من که فکر نمی کنم اینجوری خوب باشه. به نظر می آد که ؟آدم باید این جور تصمیمها رو کنار بذاره و خودش بشینه زندگیشو بسازه.

...من روز خود را

با آفتاب روی تو

کز مشرق خیال دمیده است

آغاز می کنم.



من با تو می نویسم و می خوانم

من با تو راه می روم و حرف می زنم

وز شوق این محال:

ـ که دستم به دست توست ـ

من جای راه رفتن

پرواز می کنم!



آن لحظه ها که مات

در انزوای خویش

یا در میان جمع

خاموش می نشینم:

موسیقی نگاه تو را گوش می کنم.

گاهی میان مردم در ازدحام شهر

غیر از تو هر چه هست فراموش می کنم.



گویند این و آن به هم ـ آهسته ـ:

ـ هان و هان!

دیوانه را ببینید!

بیخود چو کودکان

لبخند می زند!

با خود چگونه گرم سخن گفتن است؟! ـ آه



من دور از این ملامت بیگاه

همچنان

سر مست

در فضای پریخانه های راز

شاد از شکوه طالع و بخت موافقم.

آخر چگونه بانگ برآرم که: ـ عاقلان!

دیوانه نیستم

به خدا سخت عاشقم!



فریدون مشیری