باری به هر جهت

لرد هنری ابروهایش را بالا انداخت و با شگفتی از میان حلقه‌های دود آبی‌رنگی که با پیچ و تاب زیاد از سیگارش  بالا می‌رفتند، به او نگاه کرد: «هیچ جا نمی‌فرستیش؟! دوست عزیز من! چرا؟! هیچ دلیلی داری؟ شما نقاشها چه آدمهای عجیبی هستید! هر کاری که می‌تونید برای شهرت می‌کنید و تا اونو به دست آوردید، انگار می‌خواین بندازینش دور! خیلی کار احمقانه‌ایه، چون فقط یه چیز تو این دنیا هست که بدتر از اینه که در موردت صحبت کنن و اون هم اینه که در موردت صحبت نکنن. یه تصویری مثل این می‌تونه تو رو بالاتر از همه‌ی جوونای انگلستان قرار بده و حسادت پیرها رو برانگیزه، البته اگه پیرها اصلا بتونن احساساتی داشته‌باشن.»

--
پاراگراف اول از کتاب «تصویر دوریان گری» نوشته‌ی اسکار وایلد

انگار همه‌ی این چهار-پنج سال گذشته جمع شده، فشرده شده، چپیده تو این چهار-پنج روز!
بیچاره ام جی!
بیچاره ام جی؟

این بار، بر خلاف همیشه، حرف زیاد است و گوش محرم کم: شاید فقط یکی دو نفر.