باری به هر جهت

هر چه که در ادبیات و تاریخ جستجو می‌کنم برای تنبل و تنبلی عاقبتی جز آدم شدن (به معنای رایج) نمی‌یابم. (و قطعا آخر داستان همه‌ی تنبلها این نیست. بزرگترهای ما یا نمی‌دانند که اگر تنبل بمانیم چه می‌شود یا نمی‌خواهند ما بدانیم.) دوست دارم بدانم که اگر علیمردان خان و آن پسری که رفت سفر تجربه و حسن کچل و امثال آنها تنبل می‌ماندند چه اتفاقی می‌افتاد.
مستقل از اینکه جواب این سؤال را پیدا کنم یا نکنم، دوست دارم سبک تنبلیسم خودم را به همه عرضه کنم و حاضرم شرط ببندم که از خیلی پشتکارها برتر است. منتظر باشید. حالا مستقل از اینکه سبک من چیست، سعی کنید به سؤال بالا فکر کنید.

راستی... «دریا» را خواندم. مدتها بود که از کتابی اینقدر لذت نبرده بودم، شاید بعد از «فرنی و زویی» سلینجر.
«دریا» نوشته‌ی جان بنویل.
The Sea by John Banville
ریکامندد ریدینگ!